บทที่ 72 ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังราบรื่นเกินไปอยู่ดี

บทที่ 72 ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังราบรื่นเกินไปอยู่ดี

เมืองเซียงหยาง พายุฝนโหมกระหน่ำทั่วฟ้า

ส่วนกลุ่มของหยางกั้ว หงชีกง และโอวหยางเฟิงที่เร่งรุดลงมาจากภูเขาหิมะ ก็เดินทางมาถึงเมืองเซียงหยางอย่างเร่งรีบเช่นกัน

นอกเมืองเซียงหยาง หงชีกงมองดูตัวอักษรสามคำ "เมืองเซียงหยาง" ในแววตาเต็มไปด้วยความสะท้อนใจอันไร้ที่สิ้นสุด

อาจกล่าวได้ว่า เมืองเซียงหยางสร้างผู้คนขึ้นมามากมายเหลือเกิน ประวัติศาสตร์อันหนักแน่นของเซียงหยางนั้นเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกยำเกรง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอดคนอันเจิดจรัสที่ถือกำเนิดขึ้นมานับไม่ถ้วนในช่วงเวลานี้

ตัวอย่างเช่น กัวจิ้งและหวงหรง

ทว่าท่าทางเช่นนี้ของเขา กลับถูกโอวหยางเฟิงที่อยู่ข้างๆ เย้ยหยันขึ้นมาสองสามประโยค