บทที่ 21 สำนักเฉวียนเจินลงเขา

บทที่ 21 สำนักเฉวียนเจินลงเขา

ผ่านไปชั่วครู่ ทั้งสองต่างเหงื่อโทรมกาย พากันเก็บกระบี่ยาวในมือแล้วเดินมายังศาลาพัก

เสี่ยวหลงหนี่เปี่ยมด้วยความสนอกสนใจ เอ่ยรำพึงรำพันไม่ขาดปาก "นึกไม่ถึงเลยว่าวรยุทธ์นอกสุสานโบราณจะลึกล้ำพิสดารเพียงนี้ เหนือล้ำกว่าวิชากระบี่ของสำนักสุสานโบราณเราถึงสามส่วน"

ทั้งคู่นั่งลงกับพื้น คนหนึ่งอาศัยอยู่ในสุสานโบราณมาเนิ่นนาน ไร้ซึ่งกลิ่นอายคาวโลกีย์ ทั้งไม่ถูกผูกมัดด้วยขนบธรรมเนียมหยุมหยิมหรือแนวคิดไร้สาระของสำนักขงจื่อในโลกมนุษย์

ส่วนอีกคนหนึ่งนั้นซึมซับแนวคิดยุคปัจจุบันมา

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงไม่รู้สึกว่าการกระทำเช่นนี้มีสิ่งใดไม่เหมาะสม ต่างนั่งพิงหลังชนกัน