ตอนที่ 19 แม่ผู้น่าสงสาร

หยางน่าน่าอาสารับหน้าที่ทำอาหารมาไว้ที่ตัวเอง

ทุกคนมาอยู่ที่นี่กันอย่างน้อยที่สุดก็หนึ่งปีแล้ว โดยพื้นฐานต่างก็เชี่ยวชาญทักษะการจุดฟืนหุงหาอาหารกันหมด ทว่าคุณต้องเข้าใจนะว่า การต้มให้สุกกับการทำให้อร่อยมันเป็นคนละเรื่องกัน

นอกจากหยางน่าน่าที่ฝีมือปลายจวักพอจะถูไถ ทำของกินออกมาพอให้มีรสชาติขึ้นมาบ้าง คนอื่น ๆ นั้น เรื่องสี กลิ่น และรสมือทั้งสามอย่างนี้ เรียกได้ว่าไม่เฉียดใกล้เลยสักนิด

ทว่าที่จุดพักเยาวชนปัญญาชนทุกคนต่างผลัดเวรกันทำงาน เยาวชนหญิงผู้มีการศึกษาทั้งสามคนผลัดกันทำกับข้าว เยาวชนชายอีกสี่คนผลัดกันหาบน้ำและเก็บฟืนเป็นต้น

แม้แต่สวี่ถิงจือที่ร่างกายอ่อนแอก็ยังไม่เคยปัดความรับผิดชอบในการทำงาน คนอื่น ๆ จึงย่อมไม่ทำเช่นนั้นเหมือนกัน โดยรวมแล้ว ทุกคนยังคงค่อนข้างรู้หน้าที่และอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง