ตอนที่ 17 เอวเธอคอดมาก

ไปแล้วงั้นเหรอ?

ฉินจู๋ซียังคิดไม่ตกเลยว่าจะคิดเงินค่าอยู่กินข้าวกับเขาเท่าไหร่ดี ทำไมถึงได้ไปเสียแล้วล่ะ? ช่างเถอะ เขาไม่มีวาสนาได้กินของอร่อยเอง

“ฉินจู๋หนาน กินข้าวได้แล้ว รีบไปจัดชามเร็ว”

เธอออกคำสั่งน้องชายทึ่มคนนี้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน คนทึ่มก็ต้องขยับตัวให้มากหน่อย ภายหน้าจะได้ฉลาดขึ้น

“โอ้ ได้เลย~~~”

ฉินจู๋หนานกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปในห้องครัว เรื่องใหญ่โตพวกนี้เขาฟังไม่เข้าใจ แต่แค่จัดชามเขายังจะไม่เป็นอีกหรือไง!!

ถ้อยคำสามัญประจำวันของสองพี่น้องดูอบอุ่นเป็นพิเศษ สวี่ถิงจือเอี้ยวตัวหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ฉินจู๋ซียืนพิงกรอบประตูราวกับไร้กระดูก ทั้งร่างดูเกียจคร้านผ่อนคลายอารมณ์ดี

น้องชายทึ่มกำลังกระตือรือร้นยกของเดินไปเดินมาอยู่ คราวนี้กลับไม่นึกบ่นเหนื่อยแล้ว

ฉินจู๋ซี ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว