กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 145 เธอจำได้ทั้งหมดแล้ว
ต้วนเจียเจียมองตามเสียง “เมิ่งกั๋วชิ่ง!”
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพ่อของฟู่เป่า
ต่างจากพ่อของฟู่เป่าในความทรงจำของเธอที่มักจะมีความมั่นใจแปลก ๆ แบบชายวัยกลางคน
เมิ่งกั๋วชิ่งตรงหน้าดูทรุดโทรมและซอมซ่อ สภาพโดยรวมดูไม่ค่อยดูแลตัวเองนัก
ตอนที่เดินมาหาต้วนซู่หนาน เขาก็ประดับรอยยิ้มประจบเอาใจโดยสัญชาตญาณ
“เมิ่งกั๋วชิ่ง? มีธุระอะไรหรือเปล่า” ต้วนซู่หนานขมวดคิ้ว พิจารณาเมิ่งกั๋วชิ่ง แล้วปิดประตูรถลง
เด็กสาวในรถที่มีใบหน้าเหมือนต้วนเจียเจียทุกประการมองออกมาด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก แค่บังเอิญเจอเลยเรียกทักน่ะ นายไม่ได้กลับหมู่บ้านมาหลายปีแล้วนะ”