กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 144 ในใจมีความคาดเดาราง ๆ
ต้วนเจียเจียหันขวับไปมอง ก็เห็นต้วนซู่หนานที่ดูหนุ่มกว่าอย่างน้อยสิบปี
เขาใช้แขนข้างเดียวอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถักเปียแกะสองข้างขึ้นมายืน
มืออีกข้างหนึ่งยังถือกระเป๋านักเรียนของเด็กผู้หญิงไว้ด้วย
“เสี่ยวต้วนตื่นแล้วเหรอ วันนี้ไปส่งเจียเจียที่โรงเรียนอนุบาลเช้าจังเลยนะ”
ต้วนซู่หนานประคองหลังลูกสาว ดวงตาของสองพ่อลูกเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว
ใบหน้าใหญ่กับใบหน้าเล็กแนบชิดกัน ใครมีตาก็ต้องดูออกว่าเป็นพ่อลูกกัน
“ใช่ครับ วันนี้ที่จุดจอดรถมีธุระนิดหน่อย ผมต้องเข้าไปดูหน่อย”
ต้วนซู่หนานอุ้มลูกสาว น้ำเสียงแฝงความจนใจเล็กน้อย
“เมื่อสองวันก่อนทิ้งเขาไว้ที่บ้าน ร้องไห้กระจองอแงใหญ่เลย ผมก็สงสาร