เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 สอบสวนใหม่
คำพูดของหยางฉางผิงทำให้หวังกว่างหยางอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเก้อเขินไปชั่วขณะ
ไป๋ซื่อฉิงเจอหยางฉางผิงเป็นครั้งแรก ในที่สุดก็หาโอกาสพูดได้ จึงทักเขาไปว่า “ลุงคะ วันนี้ฉันกับซู่เซียนเพิ่งมาถึงนครเยี่ยนเฉิง ต้องขอบคุณลุงที่ให้เฟิงหลินไปรับพวกเรานะคะ”
หยางฉางผิงถึงได้หันมามองไป๋ซื่อฉิง เขาสำรวจเธออยู่พักหนึ่ง แล้วก็ดีใจขึ้นมา “เธอคือซื่อฉิงใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“มาๆๆ เธอเข้ามานั่งตรงนี้สิ เข้ามานั่ง ไปยืนอยู่ที่ประตูทำไมกัน” ถึงแม้ไป๋ซื่อฉิงกับหยางอันจะหน้าตาไม่ค่อยคล้ายกัน แต่หยางฉางผิงก็ยังเอ็นดูไปถึงเพราะรักลูกชาย ประกอบกับเขามีลูกชายเพียงคนเดียว พอเห็นเด็กสาวรุ่นหลังที่มีสายเลือดเดียวกันก็รักใคร่ขึ้นมาทันที “เพิ่งลงจากรถไฟมาใช่ไหม ลำบากพวกเธอสองพี่น้องต้องมาเหนื่อยอยู่ที่นี่”
พอพูดไปหยางฉางผิงก็อดหงุดหงิดกับประสิทธิภาพของโรงพักนี้ไม่ได้
ไป๋ซื่อฉิงพูดว่า “ปกติฉันกับซู่เซียนทำงานทั้งวันอยู่แล้วค่ะ นั่งรถไฟก็แค่นั่งอยู่เฉยๆ จะเหนื่อยอะไร”
หยางฉางผิงคุยเรื่องสัพเพเหระที่หมู่บ้านสือหลี่ต่อจากคำพูดของไป๋ซื่อฉิง ไป๋ซื่อฉิงก็หัวไว เธอค่อยๆ ดึงเรื่องไปที่ความทรงจำสมัยเด็กของเธอกับหยางอันที่มีอยู่ไม่กี่ครั้ง หยางฉางผิงฟังอย่างตั้งใจมาก
ห้องทำงานของโรงพักกลายเป็นห้องนั่งเล่นของบ้านหยางไปแล้ว