เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 327 คนรักหมา
แต่คุณตาหยางพูดว่า “นี่ไม่ใช่ที่ฉันเขียน ฉันไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้เลย!”
คุณตาหยางตอนนี้ยังไม่หลงลืมอะไรเลย นับประสาอะไรกับเมื่อเกือบสามสิบปีก่อน ตอนนั้นท่านเป็นผู้บัญชาการกองทัพทั้งกองทัพ จะไปทำเรื่องส่งจดหมายลาตายกลับบ้านให้ทหารเสียขวัญแบบนั้นได้ยังไง
หยางฉางผิงหยิบจดหมายไปพลิกดูสองสามที “พ่อ ลายมือนี้เป็นของพ่อจริง ๆ ด้วย”
“แต่มันไม่ใช่ที่ฉันเขียนแน่ ๆ!”
คุณตาหยางเรียนหนังสือมาไม่กี่ปี ลายมือเลยไม่มีลีลาหรือเอกลักษณ์อะไรของตัวเอง เป็นแค่ตัวโต ๆ ที่เขียนทีละขีดทีละเส้นแบบที่เห็นกันทั่วไป
เห็นพ่อพูดยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น หยางฉางผิงก็เพ่งดูอยู่พักหนึ่ง เริ่มสงสัยเหมือนกัน “ถ้าไม่ใช่พ่อเขียน เรื่องนี้ก็...”
ข่าวการตายของพี่น้องสามคนถูกส่งผิด มาอยู่คู่กับจดหมายลาตายที่โผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ยฉบับนี้ จะให้เขาบอกว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญได้ยังไง