เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231 ข้างเรือที่จม มีเรือแล่นผ่านพันลำ
เสิ่นเหิงยิ้มพลางดึงไป๋เจียวเจียวเข้ามาในอ้อมกอดตัวเอง “พี่เหิงกำลังอัดอั้นความร้อนอยู่ หนาวไม่ตายหรอกน่า”
ไป๋เจียวเจียวขยับตัว ถู ๆ ไถ ๆ กับเสิ่นเหิงหาท่าที่สบาย “นอนเถอะ อย่าคิดมาก พรุ่งนี้เป็นวันแรกที่เข้าเรียน เราต้องมีสภาพจิตใจที่สดใสที่สุด”
เสิ่นเหิงไม่พูด ลูบผมไป๋เจียวเจียว เอาคางพักบนกลางศีรษะของเธอ แล้วหลับตาลง
วันรุ่งขึ้นไป๋เจียวเจียวตื่นเช้าอย่างผิดปกติมาก ฟ้ายังไม่สว่างเลย แต่เธอกลับตื่นเต็มที่แล้ว
เสิ่นเหิงถอนหายใจยาว “ตื่นแล้วเหรอ? นักศึกษาใหม่”
“อืม ไม่นอนแล้ว”
ไป๋เจียวเจียวยืดตัวในอ้อมกอดของเสิ่นเหิง พลางพูดว่า “เราเก็บของกันเถอะ กว่าจะเดินไปถึงก็ต้องใช้เวลาเดินอีกพักหนึ่ง”
ไป๋เจียวเจียวตื่นเต้นขนาดนี้ จริง ๆ แล้วในใจเสิ่นเหิงก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
เพราะสถานะนักศึกษาในยุคนี้เท่ากับคว้าชามข้าวทองมาไว้ในมือแล้ว