เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 ลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป
ลุงใหญ่ถูกคนพยุงไว้ เขาจ้องเสิ่นเหิงตาค้าง แล้วหันไปพูดกับไป๋จื้อหม่าน “แกจะปล่อยให้ลูกเขยมันมาอาละวาดในบ้านแกแบบนี้เลยเหรอ”
เมียของเขาสะกิดศอกเขาแรง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วบอกว่า “พูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ”
ป้าใหญ่ดูออกว่าเสิ่นเหิงไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย อย่าว่าแต่ไป๋จื้อหม่านที่เป็นคนเป็นอัมพาตเลย ต่อให้เป็นพวกเขาเอง เจอลูกเขยแบบนี้เข้าก็ยังต้องแย่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
ป้าสะใภ้ที่เมื่อกี้ตกใจเสิ่นเหิงจนไปหลบอยู่ตรงประตู ตอนนี้กลับค่อย ๆ ขยับออกมา แล้วพูดเข้าข้าง “ฉันว่านะ บ้านนี้ยังไงก็นามสกุลไป๋ จะมาแสดงอำนาจก็กลับไปแสดงที่บ้านตัวเอง”
“พี่สะใภ้ พูดอะไรของพี่เนี่ย” ป้าใหญ่ฟังจนทนไม่ไหว ถ้าเสิ่นเหิงเก็บคำนี้ไปคิดจริง ๆ กลับบ้านไปแล้วไปหาเรื่องไป๋เจียวเจียวจะทำยังไง
พวกเขารู้กันแค่ว่าแต่เดิมงานแต่งของไป๋เจียวเจียวกับเสิ่นเหิงไม่ได้ราบรื่นเท่าไร วันนี้ดูแล้วก็หวานกันอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าไม่ได้แสดงให้คนนอกดู
เสิ่นเหิงอยู่ข้างนอกยังดุร้ายขนาดนี้ กลับบ้านไปจะเป็นขนาดไหน
ถึงป้าใหญ่จะไม่ค่อยรู้จักไป๋เจียวเจียวเท่าไร แต่ยังไงเธอก็เป็นลูกหลานตระกูลไป๋ แถมยังเก่งด้วย เลยไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป