ตอนที่ 34 ไม่พูดก็ยังดี

ตอนที่ 34 ไม่พูดก็ยังดี

ซูหว่านปอกกินทีละลูกเหมือนกินขนม พอกินเสร็จก็รู้สึกคอแห้งนิด ๆ

เขารับสายโทรศัพท์ มีแต่คนปลายสายพูด เขาตอบเป็นครั้งคราวหนึ่งสองประโยค

จู่ ๆ เขาก็หยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากตู้เก็บของเล็ก ๆ ยื่นมาให้

ซูหว่านยิ้มให้เขา

รู้สึกว่าเขาเก่งมาก สิ่งที่เธอต้องการ เขาไม่ต้องถามก็ดูออก

ภัตตาคารที่ไปชื่อภัตตาคารหลิงชุ่ย เป็นที่ที่จ้าวเยี่ยนหลี่กับเพื่อน ๆ มาทานข้าวรวมกันบ่อย

ซ่งสืออวิ่นกับเสิ่นสวินก็เพิ่งมาถึงได้สักครู่

ค่าสถานะกลัวสังคมของซูหว่านก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง เธอยืนอยู่ข้างจ้าวเยี่ยนหลี่ ยิ้มทักทายพวกเขา

ภายนอกยิ้มแย้ม แต่ในใจอึดอัดมาก