กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เหอะ เหอะ เหอะ ในที่สุดก็ถึงตาพี่คนนี้ลงสนามแล้ว!”
เสิ่นอวี้ดึงชายเสื้อตนเอง พยายามปัดอุ้งมือของฉือเยี่ยนออก “ถ้างั้นนายก็ขึ้นไปสิ! มาดึงทึ้งเสื้อผ้าฉันทำไม?”
“พี่คนนี้แค่เกาะพยุงหน่อยเดียวเอง!”
“แล้วนายจะสั่นทำไม ฉือเอ้อร์โก่ว น่องนายเป็นตะคริวเหรอ?” ฟู่หนิงช้อนตาขึ้นมองอย่างหยอกเย้า เจ้าทึ่มนี่ทำไมขวัญกระตุกขนาดนี้นะ? อีกฝ่ายก็ไม่ได้จะจับเขากินเสียหน่อย
“พี่คนนี้ไม่ได้สั่นสักหน่อย! ตอนนี้พี่คนนี้รู้สึกดีสุด ๆ เลยต่างหาก!” ฉือเยี่ยนปล่อยอุ้งมือ ยืดเอวตรง เชิดหน้าอกผึ่ง แล้วเดินก้าวแขนขาข้างเดียวกันขึ้นสู่ลานประลอง
ฉือเยี่ยน: ฮือ ๆ