ตอนที่ 262 ยังคงเป็นคนคุ้นเคย

กลางคืนของเฮอร์นิสยาวนานกว่ากลางวัน งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินไปจนถึงห้าทุ่มก็ยังไม่เลิกรา ส่วนซีเหมินชางอู๋อ้างว่าตนเองอายุมากแล้ว ทนความเหน็ดเหนื่อยไม่ไหว จึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแต่หัวค่ำ

“ในเมื่อคุณมาแล้ว ทำไมถึงไม่ปรากฏตัวออกมาพบกันหน่อยล่ะ” ทันทีที่ซีเหมินชางอู๋ก้าวเข้าห้องก็สังเกตเห็นร่องรอยการถูกรื้อค้นบนโต๊ะ ใต้เปลือกตาที่มีรอยย่นตามกาลเวลา ดวงตาที่ยังคงเฉียบคมกวาดมองไปรอบห้อง

“ฟู่ว” สายลมราตรีพัดมาแผ่วเบา พัดผ้าม่านข้างหน้าต่างบานเลื่อนให้เปิดออก

“ตึก ตึก ตึก” เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากริมขอบหน้าต่างใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ช่างฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด