เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เว่ยเชียน แกคิดจะก่อกบฏจริง ๆ หรือ?” ราชาแห่งแคว้นถูเลี่ยนั่งอย่างผึ่งผายเด็ดขาดอยู่ในโถงหน้า ใบหน้าเคร่งขรึม จ้องมองลูกชายคนโตของตัวเองพากำลังคนมาก่อกบฏต่อผู้เป็นพ่ออย่างเขา ที่พักแขนของเก้าอี้แทบจะถูกบีบจนแหลกละเอียด
เว่ยเชียนถือปืนพลังงาน เล็งปากกระบอกปืนไปที่หว่างคิ้วของราชาแห่งแคว้นถูเลี่ย บนใบหน้าไม่มีความอ่อนโยนและนอบน้อมถ่อมตนอย่างที่มักแสดงออกต่อหน้าราชาแห่งแคว้นถูเลี่ยอีกต่อไป สายตาเหี้ยมเกรียมดุดันไม่ปิดบังความทะเยอทะยานของตัวเองอีกแล้ว เมื่อได้ยินคำซักถามของผู้เป็นพ่อ เขาก็แค่นหัวเราะออกมาราวกับได้ยินเรื่องตลก
“ทำไมพูดจาฟังดูแย่ขนาดนั้นล่ะ? ก่อกบฏอะไรกัน? ผมแค่เห็นใจเสด็จพ่อ เป็นราชามานานหลายปีขนาดนั้น คงเหนื่อยแล้วใช่ไหมล่ะ? สู้ให้ผมมานั่งตำแหน่งนี้แทนเสด็จพ่อเป็นไง? ท่านจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข”