เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“หนิงหนิง ช่วงนี้เธอเป็นอะไรไป เสิ่นอวี้หมอนั่นล่วงเกินเธอหรือเปล่า?”
ฉือเยี่ยนมองฟู่หนิงที่กำลังขับเมคาประเคนหมัดทุบเสิ่นอวี้ไม่ยั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้างุนงง หัวใจดวงน้อย ๆ ของเขาเต้นระรัวตามเสียงกระแทกพื้นอันดังกึกก้องในแต่ละครั้ง
เสิ่นอวี้ถูกซัดล้มครั้งแล้วครั้งเล่าแต่กลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เขากลับดีใจเสียด้วยซ้ำ การได้ประมือกับหนิงหนิงมันสะใจจริง ๆ โดยเฉพาะช่วงสองสามวันนี้ หนิงหนิงราวกับฉีดเลือดไก่มา ออกแรงถึงแปดส่วนเพื่อสู้กับเขา
“เปล่าหรอก แค่หงุดหงิดใจนิดหน่อยน่ะ” ที่ฟู่หนิงหาเรื่องซัดกับเสิ่นอวี้ก็เพราะพิจารณาแล้วว่าหมอนี่ทนมือทนตีน แถมยิ่งสู้ก็ยิ่งตื่นเต้น ที่สำคัญคือเธอไม่ต้องออมมือให้มากนัก
หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้จบลง ฟู่หนิงก็กระโดดลงมาจากเมคา เธอเปิดขวดน้ำแล้วกระดกอึก ๆ ไปหลายอึก ก่อนจะนั่งชันเข่าพักผ่อนหลับตาอยู่ด้านข้าง