กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โม่ชิงเหยียนพาฟู่หนิงมาจนถึงห้องทำงานส่วนตัวของเขา
“คุณเรียกฉันมาตามลำพัง มีอะไรจะคุยกับฉันงั้นเหรอคะ?” พอฟู่หนิงก้าวเข้ามาในห้อง เธอก็ทิ้งตัวลงนอนขดบนโซฟาทันที นัยน์ตาดอกท้อหรี่ลงอย่างเกียจคร้าน สบายอารมณ์เป็นที่สุด
โม่ชิงเหยียนนั่งลงข้างกายเธออย่างเป็นธรรมชาติ ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจาง ๆ นัยน์ตาสีเขียวหมึกจับจ้องดวงหน้าของเธออย่างละเอียด น้ำเสียงแฝงความอาลัยอาวรณ์อย่างลึกซึ้ง “อีกสองชั่วโมง ผมต้องออกศึกแล้ว”
“ออกศึกเหรอคะ?! สัตว์อสูรดวงดาวบุกมาอีกแล้วเหรอ?” ฟู่หนิงมองชายหนุ่มที่สีหน้าเคร่งขรึมด้วยความประหลาดใจ