เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลังจากเสี่ยวปาได้รับการตอบรับกลับมาเพียงแผ่วเบา ก็กระพือปีกน้อย ๆ บินวนรอบตัวฟู่หนิงไปหลายรอบอย่างดีอกดีใจ แม้จะเป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาก็ตาม
“หนิงหนิง หินเมื่อกี้ยังมีอีกไหมครับ” เสี่ยวปาเอาอุ้งเล็บจิ้มเข้าหากัน สิ่งนั้นมีพลังงานมากกว่าที่มันเคยดูดซับมาก่อนหน้านี้ มันยังอยากกินอีก
“ไม่มีแล้วค่ะ” ฟู่หนิงปฏิเสธอย่างไร้อารมณ์ ของพรรค์นี้ใช่ผักกาดขาวเสียที่ไหนเล่า! หลังจากฟังคำอธิบายของโม่ชิงเหยียนจบ เธอก็ปวดใจแทบตาย ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งมีเพียงแค่ก้อนเดียว ดังนั้นเสี่ยวปาของเธอจึงเทียบเท่ากับกินดาวเคราะห์เข้าไปทั้งดวง…
“อ่า…” เสี่ยวปาก้มศีรษะลงอย่างผิดหวัง ทว่าไม่นานก็กลับมาร่าเริงได้อีกครั้ง
“หนิงหนิง คราวนี้ผลไม้ธรรมชาติมีเยอะขึ้นอีกแล้ว ผมเอามาให้เธอดูนะ” เสี่ยวปาควักเอาผลไม้ออกมาเป็นแถวด้วยความตื่นเต้น อย่างละหนึ่งผล วางจนเต็มโต๊ะไปหมด