กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โม่ชิงเหยียนเดินทอดน่องมาข้างที่นั่งของฟู่หนิง เขาหิ้วเสี่ยวไป๋ขึ้นมา แล้วหมุนปลายเท้าหย่อนตัวลงนั่งบนที่ว่างด้านข้าง
เสี่ยวไป๋ตะเกียกตะกายสี่ขา ดิ้นรนอย่างสุดแรงเกิด
“อวี่เซียวข้างกายองค์ชายสองคนนั้น พวกเธอต้องระวังให้มาก ถึงเขาจะเป็นแค่นักเรียนทหาร แต่พลังอำนาจไม่ได้ด้อยไปกว่าองค์ชายสองคนนั้นสักเท่าไหร่เลย” โม่ชิงเหยียนกวาดสายตามองเหนียนอู๋ชีแวบหนึ่งโดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก
“กระทั่งศิษย์พี่หญิงเหวินยังแพ้ให้เขา เขาไม่ใช่นักเรียนทหารเหรอคะ? ทำไมพลังอำนาจถึงได้แข็งแกร่งราวกับนักรบที่เคยผ่านสมรภูมิรบจริง ๆ มาขนาดนี้?” ฟู่หนิงช่วยเสี่ยวไป๋ที่กำลังดิ้นรนออกมา แววตาแห่งความระแวดระวังไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย