กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ไดอาน่าดึงแขนเสื้อของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ทว่าดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก...
“เอาละ ๆ คนเขาเผ่นไปแล้ว พวกเรารีบไปเข้าเรียนกันเถอะ จะสายแล้วนะ” ฟู่หนิงมุมปากกระตุก เดิมทีไม่อยากขัดจังหวะพวกเขา แต่เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว จึงจำต้องเอ่ยปากเตือนขึ้นมา
“เวรเอ๊ย! พี่คนนี้จะสายแล้วเหรอเนี่ย?! หนิงเอ๊ย เธอจะเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ! รถของพี่คนนี้ส่งไปตรวจซ่อม เธอช่วยพาพวกเราไปด้วยสิ” ฉือเยี่ยนสะดุ้งโหยง มือสั่นจนปล่อยแขนเสื้อของไดอาน่า พุ่งตรงไปยังหน้าประตูรถของฟู่หนิงทันที พลางกระโดดโลดเต้นเอื้อมมือไปคว้าที่จับประตูรถ
ฟู่หนิงพูดไม่ออกจึงปรับระดับรถให้ต่ำลงมาเล็กน้อย พร้อมกับปลดล็อก “แอนนา ไปเถอะ ฉันไปส่งพวกเธอเอง”