กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซาโมราในพระราชวังซัดฝ่ามือเดียวจนโต๊ะหินอ่อนแหลกละเอียด คว้าคอเสื้อของโม่ชิงเหยียนไว้แน่น ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์จ้องมองเขาตรง ๆ “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? หนิงหนิงหายไปแล้วเหรอ? คำว่าหนิงหนิงหายไปแล้วมันหมายความว่ายังไง?!”
“เป็นความผิดของผมเองที่ปกป้องหนิงหนิงได้ไม่ดี” โม่ชิงเหยียนยอมให้ซาโมราทุบตีและก่นด่า ตอนนั้นเขาควรจะเร็วกว่านี้อีกนิด ถ้าเป็นแบบนั้นคงคว้ามือของหนิงหนิงไว้ได้ และหนิงหนิงก็อาจจะไม่ถูกดูดเข้าไป
“แกบอกว่าซาดราปรากฏตัวงั้นเหรอ?” ซาโมราที่ระบายเพลิงโทสะออกมาเต็มที่แล้วยอมปล่อยมือจากโม่ชิงเหยียน เขารู้ดีว่าไม่ควรโทษอีกฝ่ายไปเสียหมด แต่เขาก็แค่อยากพาลใส่คนอื่นเท่านั้นเอง!