ตอนที่ 172 กั่วกั่ว กินชื่อตอนเข้าไปซะสิ

ดาวนครหลวง

กลางคืนในฤดูร้อนเย็นสบายดุจสายน้ำ สายลมแผ่วเบาพัดผ่านยอดไม้ราวกับเสียงกระซิบกระซาบ คล้ายอยากจะพัดพากลิ่นหอมจาง ๆ และเงาไม้รำไรบนกิ่งก้านไปยังแดนไกล

ตอนที่ฟู่หนิงหิ้วกั่วกั่วที่ออกไปวิ่งเล่นซุกซนข้างนอกกลับเข้าห้อง ปลายหูพลันขยับไหว เธอเอียงศีรษะไปทางขวาอย่างรวดเร็ว หลบการลอบโจมตีจากคมอาวุธสายหนึ่งได้อย่างเฉียดฉิว

“หึ หลบได้เร็วนักนะ แน่จริงก็อย่าหลบสิ” น้ำเสียงชั่วร้ายกำเริบเสิบสานฟังดูยิ่งน่าขนลุกหลอกหลอนใต้ราตรี

“งั้นแกก็ยืนนิ่ง ๆ สิ! พูดจาพล่อย ๆ ไม่เจ็บหลังนี่” ฟู่หนิงชักแส้ทองออกมาแล้วแค่นหัวเราะ ไว้หน้าแล้วไม่เอาใช่ไหม? มาตามรังควานอยู่ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โมเสสแค่นหัวเราะพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างนอบน้อม เผยให้เห็นร่างของชายที่อยู่ข้างหลัง