ตอนที่ 170 ด้านหลังสิ่งปลูกสร้างสีเงินขาว

แถบชานเมือง กำแพงด้านนอกของกลุ่มสิ่งปลูกสร้างสีเงินขาวทอดยาวต่อเนื่อง เผยให้เห็นประกายแสงเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโลหะ

“เว่ยเค่อ วันนี้อาการของคูฉีเป็นยังไงบ้าง” วิสันผู้ไว้หนวดเครารุงรังถือสารยับยั้งหลอดหนึ่ง พลางนั่งอยู่บนม้านั่งยาวด้วยใบหน้าเปี่ยมความเหนื่อยล้า เขานั่งไขว่ห้าง วางแขนพาดบนพนักเก้าอี้อย่างตามสบาย แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกเกราะป้องกันครอบคลุมเอาไว้

เว่ยเค่อที่นอนอยู่บนพื้นหญ้ามีแววตาว่างเปล่า เขายื่นมือออกไปบนท้องฟ้าด้วยท่าทางเหม่อลอยคล้ายอยากจะคว้าอะไรไว้ ครั้นได้ยินคำถามของเพื่อนสนิท แววตาก็ฉายความเจ็บปวดแวบหนึ่ง “เหมือนเดิม ยังถูกขังอยู่ในห้องเล็กนั่นแหละ”