ตอนที่ 167 ได้โปรดปล่อยชื่อตอนเถอะ มันยังเด็กอยู่เลย

หน้าประตูวิลล่าหลังเล็ก ฟู่หนิงมองดูคนไม่กี่คนที่แอบอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ต้นไม้ต้นนั้นผอมเพรียวขนาดนั้น บาร์เน็ตต์พวกนายที่เป็นผู้ชายร่างบึกบึนตัวโตขนาดนั้น พากันไปแอบอยู่ตรงนั้นเอาจริงเหรอเนี่ย??

“พอได้แล้วน่า ฉันไม่ได้ตาบอดนะ พวกนายตามมาตลอดทางขนาดนี้ สรุปแล้วอยากจะทำอะไรกันแน่?” ฟู่หนิงทำตาปลาตายจ้องตรงไปยังฉือเยี่ยนที่เป็นหัวโจก

เมื่อคืนเธออยู่คุยจ้อกับพ่อของเธอทั้งคืนในลานบ้านเล็กแถบเจียงหนานที่เสี่ยวไป๋เคยพาเธอไป จนถึงขนาดที่ตอนเช้าตื่นไม่ไหว! เธอซิ่งรถเหินฟ้าบึ่งกลับมาตลอดทาง ด้านหลังกลับยังมีพวกเจ้าทึ่มกลุ่มนี้ตามมาอีก…