เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซาโมราที่นั่งคุมเชิงอยู่ภายในโถงใช้ดวงตาพยัคฆ์อันดุดันจ้องมองรายงานสถานการณ์รบแบบโฮโลแกรมของแต่ละเขตซึ่งฉายอยู่ใจกลางห้องโถง ตอนที่เห็นลูกสาวคนดีของตัวเองเกือบจะถูกกรงเล็บข้างหนึ่งลอบโจมตี เส้นประสาทในสมองของเขาก็ตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที และในวินาทีถัดมาตอนที่ฟู่หนิงหลบพ้นจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
สถานการณ์รบอันดุเดือดของแต่ละเขตทำให้เขาบดขยี้ที่พักแขนแหลกคามือไปหลายต่อหลายครั้ง แต่บนใบหน้ากลับยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
“ฝ่าบาท จะต้องไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ” จินถิงที่อยู่ข้างกายเห็นนิ้วมือของซาโมราเคาะที่พักแขนไม่หยุด จึงก้าวเท้าเดินขึ้นหน้าไปปลอบด้วยเสียงเบา
“อืม” ซาโมราพยักหน้าเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น เขากวาดสายตามองรอบหนึ่งไปยังเหล่าแขกเหรื่อในโถงที่อารมณ์ยังคงไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันหน้าไปสั่งการกับจินถิงเสียงเบาสองสามประโยค