ตอนที่ 162 วู้ว มีคนสวยด้วย

ฟู่หนิงพุ่งทะยานไปมาระหว่างฝูงสัตว์ร้ายอย่างไม่หยุดยั้งราวกับเครื่องจักรนิรันดร์ ฝ่ามือเปียกชื้นจนแทบจะกุมด้ามดาบไม่อยู่ เธอจึงเสียบดาบกลับไปที่ด้านหลัง แล้วสะบัดแส้ทองเส้นหนาใหญ่ออกมาโดยตรง

“ดีจัง ไม่ว่ารูปทรงไหนก็ฟาดได้หมด!” ฟู่หนิงสะบัดแส้ในมืออย่างพึงพอใจ ก่อนจะฟาดใส่สัตว์อสูรดวงดาวระดับสูงตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด จนมันโดนฟาดร้องไห้ออกมาตรงนั้น

สัตว์อสูรดวงดาวระดับสูง: แม่จ๋า มีคนเอาแส้หนังเส้นเล็กมาฟาดหน้ามัน...

การฟาดเช่นนี้กลับทำให้พวกสัตว์อสูรดวงดาวระดับสูงที่รอดชีวิตอยู่ตรงกลางถูกฟาดจนตื่นตัว แต่ละตัวนอนมึนงงอยู่บนพื้นพลางสงสัยในชีวิตสัตว์อสูรของตน เหลือเพียงพวกสัตว์ร้ายรอบ ๆ ที่ยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่