ตอนที่ 143 ใครโยนมาน่ะ?!

สองชั่วโมงต่อมา ฟู่หนิงรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างจะแหลกสลาย นอนคว่ำอยู่บนพื้นจนไม่อยากจะลุกขึ้นมาอีก

“หนิงหนิง พักสักครู่ค่อยต่อเถอะ” โม่ชิงเหยียนเองก็หอบเล็กน้อย ทว่าแววตากลับยิ่งมายิ่งทอประกายสดใส หนิงเป่าของเขาก้าวหน้าไปมากจริง ๆ

“พักอะไรกันคะ ลาของกองผลิตยังไม่กล้าพักแบบนี้เลย! ออกแรงอีกหน่อยสิ ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ!” ฟู่หนิงกรอกสารอาหารเหลวระดับสูงไปสองหลอด ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาอย่างมีชีวิตชีวาอีกครั้งทันที

โม่ชิงเหยียนได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาเจือรอยยิ้มบาง ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ แล้วพุ่งเข้าจู่โจมฟู่หนิงอย่างรวดเร็ว

“เวรเอ๊ย! ฉันแค่พูดเล่นเฉย ๆ นะ!” เอาจริงเหรอเนี่ย?!

ฟู่หนิงหงายหลังหมุนตัวตีลังกากลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีอันดุเดือดของโม่ชิงเหยียนได้ ปากเก่งชั่วคราวสะใจ แต่การฝึกพิเศษทำเอานอนพะงาบ ๆ…