เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฉือเยี่ยนมองตาค้างขณะเห็นพวกเขาถูกพาตัวไปยังโถงข้าง ยื่นมือไขว่คว้าแบบเอ่อร์คัง เดี๋ยวก่อนสิ เขายังไม่ได้ดูเลยว่าข้างในกล่องมีอะไร…
ฉือเยี่ยนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ความอยากรู้อยากเห็นเวรตะไลนี่เกาใจเขาหยุมหยิมเหมือนแมวข่วน
“เพลา ๆ หน่อยเถอะ มีแต่นายคนเดียวนี่แหละที่ขี้สงสัยขนาดนี้” ฟีโอนาถือแก้วเหล้า มองแผ่นหลังที่หม่นหมองซีดเซียวของฉือเยี่ยนอย่างพูดไม่ออก
ภายในโถงข้าง
โม่ชิงเหยียนเปิดฝาถ้วยชาเบา ๆ เป่าใบชาที่ลอยอยู่ออก จิบเพียงเล็กน้อยหนึ่งคำ แล้ววางถ้วยชากลับที่เดิม จากนั้นถึงยอมปรายตามองอีกฝ่าย
“เฮ้ย ๆ ตกลงใครเป็นแขกคนสำคัญกันแน่เนี่ย?!” คนผู้นี้วางท่าสูงส่งยิ่งกว่าองค์ชายอย่างเขาเสียอีก!
มุมปากของไต้อวี้กระตุกเล็กน้อย ความสุภาพเรียบร้อยที่เคยประดับอยู่บนใบหน้ามลายหายไปสิ้น
“ไม่ใช่ว่าจะขอให้ผมช่วยเหรอ? นี่หรือท่าทางตอนขอร้องคนอื่นของนาย?” โม่ชิงเหยียนเหลือบมองเขา พลางหันไปรินน้ำชาให้ซาโมรา