ตอนที่ 110 ยิ้มโง่ๆ อะไรแต่เช้าตรู่

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อมูลจากสมองกลอัจฉริยะส่วนตัวดังขึ้น โม่ชิงเหยียนก็วางเอกสารในมือลง พลางนวดหว่างคิ้วที่เมื่อยล้าเล็กน้อย

เหลือบมองข้อมูลด้านบนแล้ว เขาก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นบางเบา ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจอแสงเบา ๆ ตอบกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป

โม่ชิงชางที่เดินออกมารินน้ำดื่มมองเวลาด้วยความสงสัย “ดึกขนาดนี้แล้ว ทางนั้นมีเรื่องด่วนเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ ผมจะไปรับไป๋เจ๋อ” โม่ชิงเหยียนสวมรองเท้าเสร็จก็เดินออกจากประตูไปทันที

โม่ชิงชางเลิกคิ้ว ไป๋เจ๋อมันกลับมาเองไม่ได้หรือไง? ยังต้องให้จอมพลโม่ผู้มีภารกิจรัดตัวคนนี้ไปรับด้วยเหรอ? แถมยังแต่งตัวซะเหมือนนกยูงหลากสีอีกต่างหาก

ในสายตาเขา การไปรับไป๋เจ๋อน่ะเป็นข้ออ้าง พบคนในดวงใจต่างหากที่เป็นเรื่องจริง