ตอนที่ 109 เผ่นแน่บไม่หยุดพัก

มุมปากของฟู่หนิงกระตุกเบา ๆ เจ้าทึ่มนี่ไปทำอะไรกับทั้งสองคนกันแน่?!

“หนิง ฉันขอมาพักที่นี่สักสองสามวันได้ไหม” พอฉือเยี่ยนดี๊ด๊าเสร็จก็เดินตามพวกเธอเข้าบ้าน ยิงฟันขาว หน้าด้านเอ่ยถาม

ฟู่หนิงหรี่ดวงตาดอกท้อ มองผมสีขาวที่ยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ของเขา รวมทั้งเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เปรอะเปื้อนดินไปทั่ว สภาพมอมแมมไปทั้งตัว เธอยิ้มบาง ๆ พลางถามว่า “นายล้มละลายหรือไง กะจะมาหลบหนี้ที่ฉันเหรอ?!”

“ล้มละลายเหรอ?! เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!” ฉือเยี่ยนเบิกตากลมโตราวกับสุนัข ส่ายหัวจนสมองแทบจะกวนเข้ากัน