เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“นายไปที่ตระกูลวิลเลียมส์สักรอบ แจ้งคุณปู่วิลเลียมส์ว่าทางโรงพยาบาลเขตทหารให้ปล่อยผ่านเข้าไปได้เลย” โม่ชิงเหยียนมีสีหน้าหล่อเหลาเย็นชา ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะ ออกคำสั่งกับครีมีอาที่รอรับคำสั่งอยู่ด้านข้างตลอดเวลา
“รับทราบครับท่านจอมพล!” ครีมีอาพาทหารสองนายมุ่งหน้าไปทันทีโดยไม่รอช้า
เวลานี้ ณ ห้องโถงตระกูลวิลเลียมส์ มีกลิ่นอายความหดหู่สายหนึ่งแผ่ปกคลุมอยู่
ตรงหน้าประตูห้องโถงกลาง คุณปู่กำลังเดินเข้ามาด้วยย่างก้าวทะมัดทะแมงโดยมีพ่อบ้านคอยเคียงข้าง ดวงตาดุจพยัคฆ์กวาดมองไปรอบหนึ่ง
“ยังหาไม่เจออีกหรือ?” คุณปู่มองไปยังลูกชายโง่เง่าที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องรับแขก แล้วฟาดไม้เท้าใส่ไปทีหนึ่ง
“พ่อครับ ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวเลยครับ” วิลเลียมส์ ฮันส์ลูบแขนตรงที่โดนตี ไม่ทันได้สนใจว่าแรงฟาดจะหนักแค่ไหน ได้แต่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก