ตอนที่ 86 ต้องรายงานให้จอมพลทราบ

สองชั่วโมงต่อมา หลีซิวที่อาศัยเจตจำนงอันแกร่งกล้าจนฟื้นสติกลับมาได้เล็กน้อย พอคิดถึงภาพที่ต้องเบิกตากว้างมองดูโม่ฉีถูกหมอกทมิฬม้วนพัดพากลืนหายไปกับตา ดวงตาก็แดงก่ำอย่างน่ากลัว เล็บจิกแน่นเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดสดหยดตีตี๋ ๆ ลงมา

เขาอยากจะไล่ตามไป แต่ก็ไร้หนทางจะตาม หมอกทมิฬกลุ่มนั้นเมื่อครู่ได้ม้วนพัดพาผู้คนหลายพันคนที่ถูกลักพาตัวมาในถ้ำหายวับไปด้วยกันหมดแล้ว

เขาเหลือบมองสมองกลอัจฉริยะที่สัญญาณมือถือขาดหาย ผึ้งนาโนที่พกติดตัวมาก็หยุดการทำงานไปเนิ่นนานแล้ว

เรื่องนี้จะชักช้าไม่ได้เด็ดขาด เขาพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ค่อย ๆ ควานหาทางออกทีละก้าวตามความทรงจำอันเลือนราง

ทางด้านเดียกับคนอื่น ๆ บริเวณริมป่าทึบกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ อาศัยกิ่งก้านใบหนาทึบอำพรางตัวเอง ใช้พลังจิตค้นหาตรวจตราทุกซอกทุกมุมในบริเวณใกล้เคียงจนทั่วหนึ่งรอบ

“คูหลี่ ทางนายมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม?” เดียใช้เครื่องสื่อสารติดต่ออีกฝ่าย