ตอนที่ 68 มันจำได้แล้ว!

ช่วงเวลาแสนสบายมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ฟู่หนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กริมหน้าต่าง ปลายนิ้วขาวเรียวยาวคีบไขควงขนาดกะทัดรัดเอาไว้ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางง่วนอยู่กับชิ้นส่วนเล็ก ๆ ในมือ

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างอันประณีตงดงามของฟู่หนิง เส้นผมตรงขมับที่ต้องแสงราวกับคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมหน้าสีส้มอมแดง หยาดเหงื่อเม็ดละเอียดตรงหน้าผากทอประกายแสงสีส้มจาง ๆ เงาบางเบาข้างสันจมูกยิ่งขับเน้นให้โครงหน้าของเธอดูอ่อนหวานนุ่มนวลยิ่งขึ้น

“อ้าว หนิงหนิง ยังอยู่อีกเหรอ” ผู้เฒ่าเมิ่งเดินทอดน่องเข้ามา ชะโงกหน้ามองตามความเคยชิน เมื่อเห็นว่าห้องซ่อมบำรุงที่เดิมทีเคยเต็มไปด้วยนักเรียน ตอนนี้กลับเหลือเพียงฟู่หนิงคนเดียว เขาก็มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความปลื้มใจและภาคภูมิใจ พลางพยักหน้าในใจไม่หยุด