ตอนที่ 31 ชื่อตอนถูกเสี่ยวไป๋เสี่ยวปาเตะไปดาวรกร้างแล้ว

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนออกเดินทาง

“พวกแกนอนอยู่บ้านดี ๆ นะ รอฉันกลับมา” ฟู่หนิงใส่รองเท้าเสร็จ ก็มองดูเจ้าก้อนขนฟูนุ่มสองตัวที่มุดเข้าไปนอนขดอยู่ในกระเป๋าของเธอตั้งแต่เช้าตรู่

“ผมอยากตามโฮสต์ไปด้วยนี่ครับ” เสี่ยวปาวางกรงเล็บเกาะขอบกระเป๋า มองเธอตาละห้อย

“อู๊ ๆ” มันเองก็เหมือนกัน

“เสี่ยวไป๋ก็บอกว่าเหมือนกันครับ” เสี่ยวปาแปล

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว ฟู่หนิงจึงทำได้เพียงพยักหน้าตกลง พลางเดินพลางเอ่ยขึ้นว่า “พวกแกแอบอยู่ในกระเป๋าดี ๆ อย่าออกมานะ ถึงที่แล้วฉันค่อยหาเวลาปล่อยพวกแกออกมา”

“ได้เลยครับ!”

“อู๊!”

เจ้าตัวเล็กสองตัวตอบรับพร้อมกันแล้วอยู่อย่างว่าง่ายในกระเป๋า

ฟู่หนิงที่มาถึงห้องเรียนเพื่อรวมพลพอนั่งลง ก็เห็นฉือเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ นอนแผ่หมดอาลัยตายอยากอยู่บนเก้าอี้