ตอนที่ 14 เป็นคนเหมือนกัน ทำไมแกถึงได้เด่นนัก?!

ฟู่หนิงรู้สึกราวกับว่าตนเองและเมคาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เธอลองยกขาขึ้นดู อืม ค่อนข้างเป็นธรรมชาติมาก เหมือนกับขาแท้ ๆ แต่กำเนิดไม่มีผิด

ฟู่หนิงบังคับเมคาเดินไปยังมุมหนึ่ง แล้วเริ่มทำท่ากายบริหารประกอบเสียงตามสายอย่างจริงจังทีละท่วงท่า

“เหอะ เหอะ เหอะ ในที่สุดฉันก็เชื่อมต่อได้แล้ว ดูลูกเตะกลางเวหาของฉันซะ!” เด็กหนุ่มคนหนึ่งบังคับเมคาหมายจะเตะกลางเวหาด้วยท่าทางสุดเท่

อนิจจาที่แขนขาไม่ประสานสัมพันธ์กัน เกิดเสียงดังโครมล้มหงายหลังตึงแขนขาชี้ฟ้า…

“โอ้โหระทึก ได้ใจนักนะ ดูพ่อแกนี่!” เด็กหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี เตรียมที่จะโพสท่าสุดเท่

ผลลัพธ์เป็นที่ประจักษ์ชัด ทุกคนต่างประเมินตัวเองสูงเกินไปทั้งนั้น