ตอนที่ 234 สามีภรรยาพึงเปิดใจต่อกัน

ตอนที่ 234 สามีภรรยาพึงเปิดใจต่อกัน

สิ้นเสียงนี้ ทั้งนายและบ่าวต่างสะดุ้งตกใจไปตาม ๆ กัน

รุ่ยจูรีบหมุนกาย สาวเท้าก้าวเร็วรี่ไปยังหน้าประตู ก่อนจะย่อกายกราบถวายบังคม “บ่าวถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ!”

เมิ่งเยียนหลุบเปลือกตาลงต่ำ เอนกายพิงหมอนขนนกห่านสีฟ้าอมเขียวปักดิ้นทองลายดอกบัวใบบัว ปัดเป่าสีหน้าหงอยเหงาเดียวดายเมื่อครู่ออกไปจนหมดสิ้น ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มบาง ท่าทียามนี้ช่างดูเกียจคร้านยิ่งนัก

นางนั่งนิ่งไม่ไหวติง ไม่มีเจตนาจะลุกขึ้นไปต้อนรับแม้แต่น้อย

ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู เงาร่างสูงสง่าองอาจร่างหนึ่งก้าวขายาว ๆ เดินเข้ามาในห้อง

เมิ่งเยียนมิได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย นางยกมือน้อยอันเรียวบอบบาง หยิบสะดึงปักผ้าอันหนึ่งขึ้นมาจากตะกร้างานปัก พินิจพิเคราะห์ดูอย่างละเอียด พลางเอ่ยปากตามอำเภอใจว่า “อย่างไรเสียก็ยังเป็นงานเย็บปักถักร้อยของอวี้ซินที่ประณีตงดงาม ดูลวดลายลูกเสือตัวนี้ที่ร่างไว้สิ ช่างมีชีวิตชีวาราวกับมีวิญญาณ กองงานเย็บปักจ้างช่างปักหลวงจากซูโจวมาตั้งมากมาย ทว่าลวดลายที่ส่งมากลับไม่มีผู้ใดเทียบชั้นอวี้ซินได้สักคน”