กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 196 พี่ชายรู้แล้ว
เมิ่งเยียนมิได้รีบร้อนตอบความ เพียงยกกาน้ำดินจื่อซาลายดอกเหมยรินชาให้เมิ่งฉางหย่วนจนเต็มถ้วย จากนั้นจึงแย้มยิ้มน้อย ๆ “พี่ชายได้ยินสิ่งใดมาหรือ”
เมิ่งฉางหย่วนหัวเราะแฮะ ๆ บนใบหน้าฉายแววลำบากใจอยู่หลายส่วน “คือว่า น้องสาว ฟางชูนางก็แค่อารมณ์แบบเด็ก ๆ เรียบร้อยขี้ขลาด ไม่เคยพบเห็นงานใหญ่โตอันใด พอคนมากเข้าก็พูดจาได้ไม่ดี หากนางล่วงเกินเจ้าตรงที่ใด เจ้าเห็นแก่หน้าพี่ชาย อย่าได้เก็บเอามาใส่ใจเลย อันกั๋วกงด่วนจากไปแต่เนิ่น ๆ ตระกูลเจิ้งยามนี้เหลือเพียงเด็กกำพร้ากับมารดาหม้าย พี่ชายเป็นลูกผู้ชาย จะทอดทิ้งพวกเขาไม่เหลียวแลไม่ได้”
ที่แท้ สองแม่ลูกตระกูลเจิ้งนับแต่เสียเปรียบที่สวนซั่งเหอ พอกลับไปแล้วฮูหยินเฒ่าเจิ้งก็อ้างว่าป่วยไม่ออกไปไหน ปิดประตูไม่รับแขก ด้วยกลัวว่าจะถูกกุ้ยเฟยเมิ่งกดหัวบังคับให้ถอนหมั้น
ทว่าต่อมาเมืองหลวงเกิดโรคระบาด เมิ่งเยียนหมดสติไปหลายเดือนเพราะปรุงยา ประจวบเหมาะกับที่หัวหน้าเผ่าผู้เฒ่าของตระกูลเจิ้งเป็นลมปัจจุบันจนเป็นอัมพาต เรื่องนี้จึงไม่มีผู้ใดสนใจอีก
ฮูหยินเฒ่าเจิ้งสืบเสาะข่าวคราว อีกทั้งได้ยินว่าเมิ่งฉางหย่วนนำทัพกลับสู่เมืองหลวงแล้ว โดยตั้งค่ายพักอยู่ที่ค่ายทหารชานเมืองหลวง นางจึงเร่งเร้าให้ลูกสาวฉวยจังหวะนี้ไปเกาะติดเมิ่งฉางหย่วน หมายมั่นจะผูกมัดดึงดูดเขาไว้ให้ได้ก่อนที่สองพี่น้องคู่นี้จะได้พบหน้ากัน ขอเพียงเมิ่งฉางหย่วนปักใจแน่วแน่ว่าจะแต่งเจิ้งฟางชู เมิ่งเยียนผู้เป็นน้องสาว แม้จะสูงส่งถึงขั้นกุ้ยเฟยก็ย่อมพูดอันใดไม่ได้