กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 176 สองท้อสังหารสามผู้กล้า
นางกำนัลผู้นั้นร้องเรียนกล่าวโทษจบสิ้น ก็ซบหน้าลงกับพื้นร่ำไห้อย่างรวดร้าว
สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ต่างพากันปิดปากเงียบกริบ ได้แต่มองดูสีหน้าของเมิ่งเยียน
เมิ่งเยียนแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง เอ่ยกับอวิ๋นเซียงว่า “เมื่อครู่เจ้ายังรั้งเปิ่นกงเอาไว้ ดูสิ หากเปิ่นกงไม่มา ยังไม่รู้เลยว่าที่นี่จะครึกครื้นถึงเพียงนี้!”
อวิ๋นเซียงยิ้มเจื่อน “พระนางทรงรอบรู้กระจ่างแจ้งดุจมองเห็นเส้นขนในฤดูใบไม้ร่วง เป็นบ่าวเองที่โง่เขลาเพคะ”
ใบหน้าทั้งแถบของผู้บังคับบัญชาอู๋ผู้นั้นบิดเบี้ยวไปหมด ไม่รู้ว่าเคยชินกับการวางอำนาจบาตรใหญ่ในยามปกติหรือไม่ ถึงกับตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ยกขาถีบเข้าที่เอวของนางกำนัลผู้นั้นอย่างแรง ปากก็ก่นด่า “นังบ่าวชั้นต่ำ ต่อหน้าพระนางยังกล้าพูดจาเหลวไหลไร้สาระเต็มปากเช่นนี้! ข้าเคยเอาข้าวปลาอาหารเน่าเสียให้พวกเจ้ากินตั้งแต่เมื่อใดกัน!”
นางกำนัลผู้นั้นไม่ทันระวังจึงโดนถีบเข้าไปหนึ่งที กอดท้องขดตัวเป็นก้อนกลม ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุดหย่อน
เมิ่งเยียนเห็นขันทีผู้นี้อยู่ต่อหน้าตนเองยังบังอาจลงไม้ลงมือทำร้ายคน ในใจก็บังเกิดโทสะ ตวาดออกไปทันที “บ่าวบังอาจ เปิ่นกงยังมิได้เอ่ยปาก เจ้าถึงกับกล้าลงมือทำร้ายคนตามอำเภอใจ ช่างดูแคลนเปิ่นกงยิ่งนัก!”