กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 159 เขามักถูกทุบตี
ร่างของเมิ่งเยียนเพิ่งจะจมลงสู่ฟูกเตียง ลู่ฮ่าวจือก็ทาบทับลงมาอย่างแนบแน่นทันใด
เขาพรมจูบลำคอขาวเนียนระหงพลางเอ่ยอย่างอู้อี้ “เยียนเอ๋อร์… เจิ้นคิดถึงเจ้ายิ่งนัก… เจ้าไม่คิดถึงเจิ้นเลยแม้แต่น้อยหรือ พวกเราเคยรักใคร่กันดีปานนั้น… กลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนมิได้หรือ”
อ้อมกอดและรอยจูบอันเร่าร้อนของบุรุษ ร่างกายอันกำยำแข็งแรง ตลอดจนกลิ่นกำยานมังกรที่กรุ่นกำจายทั้งเข้มทั้งจาง ล้วนทำให้เมิ่งเยียนอดหน้ามืดตาลายมิได้
เรื่องราวความผูกพันอันลึกซึ้งในวันวานของคนทั้งสอง ซัดสาดเข้าหานางดั่งเกลียวคลื่น ปลุกให้ตื่น
แม้นางจะคิดตกแล้ว ทว่าเพลานี้… ย่อมไม่ได้จริง ๆ!
“ฝ่าบาท ท่านทรงฟังหม่อมฉันพูดก่อนเพคะ…”