เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 หม่อมฉันจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฝ่าบาทฟัง
“อย่าพูดเลย”
ลู่ฮ่าวจือดูดดึงริมฝีปากของนาง ยั่วเย้านางอย่างสุดขีดความสามารถ
เขาไม่อยากฟังถ้อยคำถัดไปของนาง
ลู่ฮ่าวจือกระจ่างแจ้งยิ่งนัก เมิ่งเยียนในยามนี้ไม่มีทางวางกับดักเช่นนี้เพื่อล่อลวงเขาเป็นแน่ นี่คงเป็นเพียงเจตนาไกล่เกลี่ยของไทเฮาเท่านั้น
ทว่าในก้นบึ้งหัวใจของเขา กลับปรารถนาให้ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของเมิ่งเยียนยิ่งนัก
“ฝ่าบาท…… ยะ…… อย่านะเพคะ……”
น้ำเสียงแผ่วระโหยรินไหลออกมาเบา ๆ ระหว่างริมฝีปากและฟันของทั้งสอง ทว่ากลับถูกลู่ฮ่าวจือแกล้งทำเป็นมองข้ามไป
เขาจุมพิตพรมไปทั่วพวงแก้มของนาง “เยียนเอ๋อร์ อย่าได้ปฏิเสธเจิ้นอีกเลย…… เจิ้นต้องการเจ้า……”
ยามได้ยินเสียงกระซิบพร่ำรำพันอันลึกซึ้งของลู่ฮ่าวจือ เมิ่งเยียนกลับรู้สึกเพียงความขมขื่นเจ็บแปลบเต็มหัวใจ