กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 107 ย่อมต้องต้องการเจ้า
“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”
เมิ่งเยียนก้าวขึ้นหน้า ยอบกายทำความเคารพด้วยคำนับหมื่นสิริมงคล
ระยะนี้ราชกิจยุ่งเหยิง ฮ่องเต้ไม่มีเวลาว่างมาสนใจวังหลัง ทั้งสองจึงไม่ได้พบหน้ากันมาสิบกว่าวันแล้ว เดิมทีที่ว่าไว้ว่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ไทเฮา ก็ผัดผ่อนเรื่อยมาเช่นกัน
ลู่ฮ่าวจือไม่มา ในใจนางกลับปลอดโปร่งโล่งสบาย ไม่ต้องคอยพะวงถึงความนึกคิดอันผิดแผกพวกนั้นของเขาอยู่ตลอด
ทว่าวันนี้ เขาเพิ่งจะย่างเข้าวังหลัง ก็มาหานางที่นี่อีกแล้ว
“ลุกขึ้นเถิด”
ลู่ฮ่าวจือเอ่ยเรียบ ๆ คำหนึ่ง ครั้นเห็นเมิ่งเยียนเอี้ยวตัวหมายจะไปจัดเตรียมน้ำชา ก็เปิดปากกล่าวอีกว่า “ไม่ต้องวุ่นวายหรอก เจิ้นมาจากหอเหวินหยวน เพิ่งจะดื่มชาสมุนไพรคลายร้อนมาจนเต็มท้อง”
ได้ยินเขาว่าเช่นนั้น เมิ่งเยียนกลับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก