กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 106 ข้าเกลียดเจ้านัก
ห้วงฝันแปรเปลี่ยนไป เป็นภายในตำหนักฉางชุน
เมิ่งเยียนสวมชุดเรียบสีพื้น นั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเย็นชาเอือมระอา
กระดาษยันต์สารพัด แผ่นไม้ท้อ หุ่นคนไม้ท้อ อีกทั้งสิ่งของวิชาจอมเวทที่เรียกชื่อไม่ออก ถูกโยนทิ้งเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
บนแผ่นไม้ท้อที่หักเป็นสองท่อนเขียนตัวอักษรไว้แถวหนึ่ง “ขอเพียงสาปแช่งให้แผ่นดินต้าโจวพบภัยพิบัติต่อเนื่องร้อยชั่วคน”!
อักษรเสี่ยวไคประดับบุปผาอันงดงามชดช้อย เป็นลายมือของนางเอง บาดตาผู้คนจนเจ็บปวดแปลบ
สิ่งที่เรียกว่ายาขับครรภ์เหล่านั้น ก็ถูกค้นออกมาจากคลังเก็บของตำหนักฉางชุน หล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ทำให้ลู่ฮ่าวจือโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด
“พวกเจ้าไสหัวออกไปให้หมด!”
เมื่อไล่ทุกคนออกไปแล้ว เขาก็ก้าวยาว ๆ มาเบื้องหน้าเมิ่งเยียน โน้มกายลงสบตานางในระดับเดียวกัน
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าบอกเจิ้นสิ ว่าสิ่งเหล่านี้มิใช่ฝีมือเจ้า... เจิ้นไม่ฟังที่คนพวกนั้นพูด... เจ้าไม่ได้ทำ... เจ้าไม่ได้ฆ่าเด็กของพวกเรา...”