บทที่ 22: แรกพบในปีนั้น

บทที่ 22: แรกพบในปีนั้น

กระจกรถเลื่อนลง ลมเย็นยะเยือกยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้า ปัดเป่าเส้นผมของเธอให้ปลิวไสว

หลินเยียนหว่านทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ถนนที่โดดเดี่ยวเงียบเหงาและมืดมิด ความคิดของเธอค่อยๆ ย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่เธอพบกับเจียงเซี่ยครั้งแรกในชาติก่อน

ยามเย็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาวตอนปีหนึ่ง เธอเพิ่งทำงานพิเศษเสร็จและกำลังจะกลับมหาลัย แต่กลับถูกพายุฝนกระหน่ำจนต้องติดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เพื่อนร่วมห้องต่างก็กลับบ้านกันหมดแล้ว ไม่มีใครสักคนที่จะมารับหรือส่งร่มให้

เธอมองดูคนอื่นกางร่มเดินจากไปตาปริบๆ บางครั้งก็อยากจะทำใจกล้าวิ่งฝ่าสายฝนออกไปเหมือนคนอื่นบ้าง แต่พอคิดถึงกีตาร์ที่สะพายอยู่บนหลัง สุดท้ายเธอก็ต้องหักห้ามใจ