เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ความตกใจจากการตายของเด็กคนนั้นช่วงชิงสติสัมปชัญญะของกิออนไปชั่วขณะ แต่เมื่อแววตาที่ตื่นตระหนกและไร้ชีวิตชีวาของเด็กชายฝังลึกเข้าไปในความทรงจำ ไฟแห่งความโกรธก็ปะทุขึ้นในอกของเธอ—เป็นความโกรธเกรี้ยวที่ไม่เหมือนกับสิ่งใดที่เธอเคยสัมผัสมาก่อน
ทว่า แม้จะมีความโกรธอย่างท่วมท้น เธอก็ยังคงยับยั้งชั่งใจ เธอจำความยุติธรรมที่เธอยึดมั่น ค่านิยมที่ผูกมัดการกระทำของเธอไว้ได้ แทนที่จะชักดาบออกมา เธอคว้าคอเสื้อทหารนายนั้น ยกเขาขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย แม้ขนาดตัวของพวกเขาจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“ไอ้สารเลวเอ๊ย!” เสียงของกิออนดังกึกก้อง เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “นั่นมันเด็กนะ! แกเข้าใจไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?! โรคตะกั่วอำพันมันไม่ได้ติดต่อเว้ย! สาเหตุที่แท้จริงของโรคนี้คือการขุดแร่ตะกั่วอำพันต่างหาก!”