ตอนที่ 273 บทสรุป

เสิ่นซิงเจ๋อนอนหลับสนิทตลอดช่วงเวลานี้ จากยามแสงแรกเริ่มส่องจนเงาตะวันคล้อยไปทางทิศตะวันตก

ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขาก็หันไปมองด้านข้างแทบจะในทันที

การเคลื่อนไหวอันฉับพลันทำให้คนข้างกายสะดุ้งและหันหน้ามามองเขาโดยไม่รู้ตัว

สายตาของทั้งสองประสานกัน

ซูหยางยิ้มจนดวงตาโค้ง “ตื่นแล้วเหรอ สีหน้าดูดีขึ้นตั้งเยอะเลย”

ราวกับตอนนี้เองที่เสิ่นซิงเจ๋อเพิ่งสัมผัสได้ถึงความเป็นจริง ซูหยาง หยางหยางของเขา ตื่นขึ้นมาจริง ๆ ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้า

เธออยู่ใกล้แค่เอื้อมมือถึง

ลำคอของเขาตีบตันเล็กน้อย เขายกแขนขึ้นแล้วโอบหญิงสาวข้างกายเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา

ทั้งสองกอดกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร ภายในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ผสานเข้าด้วยกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูหยางจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจากอ้อมกอดของเขา ดวงตาใสกระจ่างสบเข้ากับดวงตาล้ำลึกของเขา