กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหยางเดินมาพร้อมถาดในมือ สายตามองไล่ไปทั่วร่างของเสิ่นซิงเจ๋ออย่างไม่ปิดบัง
ถึงจะเคยเห็นร่างกายของเสิ่นซิงเจ๋อมาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่มองอีกครั้ง ก็ยังอดใจเต้นแรงไม่ได้
ร่างกายของเสิ่นซิงเจ๋อนี้ ทุกส่วนล้วนถูกใจรสนิยมของเธอจริง ๆ
“สวยไหม” เสียงทุ้มต่ำของเสิ่นซิงเจ๋อดังมา
“อือ สวย” ซูหยางตอบตามตรง ไม่ใช่แค่สวย ยังน่ากินกว่าอีก
พอนับดูแล้ว ปีนี้เธอก็นับว่าได้กินอย่างอิ่มหนำดี
ลูกกระเดือกของเสิ่นซิงเจ๋อขยับขึ้นลง ราวกับมองทะลุอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยเสียงต่ำ “กลางคืนนี้ ให้คุณชิมตามใจเลย”
แววตาของซูหยางเป็นประกาย “ให้ฉันเอาเถาหลิงเซียวมัดไว้แล้วค่อย ๆ ชิมก็ได้ใช่ไหม”
เสิ่นซิงเจ๋อเห็นชัดว่าอึ้งไปกับความคิดของซูหยาง “มัดไว้ผมก็ขยับไม่ได้สิ”
“ไม่ต้องให้คุณขยับ ฉันจัดการเอง”