กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แววตาของเสิ่นซิงเจ๋อมืดลงเล็กน้อย
เขาเดินเข้าไป โอบซูหยางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน
“ขอโทษนะ ยังทำให้คุณบาดเจ็บจนได้” มองรอยจางบ้างเข้มบ้างเหล่านั้น แววตาของเขาแวบความสำนึกผิดที่ตำหนิตัวเอง
เขาแบมือข้างหนึ่งออกมา นวดรอยช้ำที่เอวของซูหยางเบา ๆ
“ยังเจ็บอยู่ไหม” เสิ่นซิงเจ๋อถาม
ซูหยางพิงอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นซิงเจ๋อ ยากนักที่จะเผยท่าทีอ่อนหวานออกมา
ไม่มีทางเลือก เพราะเธอยังเปลือยอยู่ ส่วนเสิ่นซิงเจ๋อกลับแต่งตัวเรียบร้อยดูดีสง่า
ตอนที่เธอกำลังจะใส่เสื้อผ้า เสิ่นซิงเจ๋อก็เดินเข้ามา……
คนหนึ่งใส่เสื้อผ้า อีกคนเปลือยกาย ภาพที่กอดกันนั้นชวนใจเต้นอย่างยิ่ง
จริง ๆ แล้วร่างกายไม่ได้เจ็บมากนัก แต่……