กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง กำมือแน่น ร่างทั้งร่างเกร็งขึ้น แต่เขาไม่เงยหน้าขึ้น
“ผม…น่าเกลียดมาก” เสียงหนุ่มต่ำ ๆ ฝืดแห้งเล็กน้อย
ซูหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อครู่เธอตั้งใจจะถามฉืออี้ ว่าทำไมถึงทำร้ายตนเอง และทำไมพอเห็นเธอแล้วก็วิ่งหนี
ตอนนี้ พอฟังคำพูดของฉืออี้ เธอเหมือนจะรู้สาเหตุแล้ว
สายตาของเธอตกลงบนแขนซ้ายของฉืออี้ที่ยังมีเลือดซึมออกมา บริเวณนั้นเดิมทีมีเกล็ดสีน้ำเงินเข้มปกคลุมอยู่
ฉืออี้ฉีกเกล็ดแผ่นนั้นออกมาพร้อมเลือดเนื้อ
ผู้พิทักษ์ทั่วไปส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้สึกว่าตัวเองน่าเกลียดเพียงเพราะร่างกายมีอาการร่างจิตปรากฏบนร่างกาย