กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่ ซูหยางตื่นขึ้นมาอย่างเลือนราง วินาทีที่สติซึ่งพร่ามัวกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง เธอหันมองไปทางโซฟาโดยไม่รู้ตัว
ในสายตาของเธอ ชายคนนั้นนั่งอยู่บนโซฟา ยังคงเป็นตำแหน่งเดิมก่อนที่เธอจะหลับเมื่อคืน ราวกับนั่งอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืนโดยไม่ขยับเลยสักนิด
เพียงแต่ตอนนี้ ดวงตาของเขาหลับอยู่ ราวกับกำลังหลับตาพักผ่อน
คงจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ เสิ่นซิงเจ๋อลืมตาขึ้น เอียงศีรษะเล็กน้อย สบตากับซูหยาง
ซูหยางยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วถามว่า “ไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเหรอ”
“เปล่า ก็หลับตาพักไปพักหนึ่ง” เสิ่นซิงเจ๋อพูด
“ขอบคุณนะ” ซูหยางพูด
เสิ่นซิงเจ๋อโค้งมุมปากขึ้นเล็กน้อย พูดว่า “เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว”
……
เวลาสามวันผ่านไปในพริบตา