ตอนที่ 107 กินมื้อพิเศษ

เวลาผ่านไปแวบเดียวก็เข้าสู่ช่วงค่ำ

ผ่านทั้งวันเมื่อวานและทั้งช่วงกลางวันของวันนี้ที่กินอะไรก็ไม่รู้รส ซูหยางก็อดคิดถึงวันคืนบนดาวรกร้างขึ้นมาจริง ๆ

อย่างน้อยบนดาวรกร้าง อาหารทุกมื้อก็อร่อย และจัดเนื้อกับผักได้สมดุล

ไม่เหมือนที่นี่ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกินอะไรลงไปบ้าง รู้แค่ว่าทุกมื้อต้องอยู่กับอาหารขยะ

จริง ๆ แล้วไม่ได้มีแค่เธอที่รู้สึกแบบนี้

มีคำกล่าวว่าเปลี่ยนจากประหยัดมาเป็นฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่เปลี่ยนจากฟุ่มเฟือยกลับมาประหยัดนั้นยาก

ผู้พิทักษ์ทุกคนของกองทัพที่สามก็ต่างคิดถึงวันคืนบนดาวรกร้าง

รวมถึงมู่หลิงเอ๋อร์กับผู้พิทักษ์อีกหกคนที่ติดตามมู่หลิงเอ๋อร์ ต่างก็คิดถึงรสชาติของอาหารที่ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบพวกนั้น……

ก๊อก ๆ ๆ