กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นซิงเจ๋อเม้มริมฝีปากแน่น สายตาลึกมืด มองไม่ออกเลยว่ามีอารมณ์ใดเล็ดลอดออกมา เขาดูเหมือนไม่อยากตอบคำถามนี้
สีหน้าแบบนี้ซูหยางคุ้นเคยเหลือเกิน หน้าตาแบบปิดบังอาการป่วยกลัวหมอมาตรฐานเลย!
เธอเลือกถ้อยคำอย่างรอบคอบแล้วพูดว่า “ยังจำที่เราคุยกันครั้งก่อนได้ไหมคะ ร่างกายมีปัญหาแล้วต้องบอกหมอนะ คุณคิดจะไม่พูดอะไรเลย แล้วปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมลงไปเรื่อย ๆ จนถึงขั้นกู้คืนไม่ได้หรือไงคะ”
เห็นเสิ่นซิงเจ๋อยังคงก้มต่ำ ซูหยางจึงชักจูงและตักเตือนต่อไปอย่างใจเย็น “ดูจากลักษณะชีพจรแล้ว ร่างกายคุณดูเหมือนกำลังทรุดโทรมลงทีละนิด แต่ยังไม่ถึงขั้นกู้คืนไม่ได้ เล่าอาการของคุณกับปฏิกิริยาต่าง ๆ ของร่างกายให้ฉันฟังสิคะ ฉันถึงจะวินิจฉัยได้แม่นยำกว่าเดิม บางทีฉันอาจช่วยคุณได้นะ”